Nederland stopt met roken


 

Kabinet poldert en verkwanselt idealen, met miljoenen  doden en zieken tot gevolg- Wanda de Kanter, longarts Antoni van Leeuwenhoek 28-2-2015

 

 

Radeloos is zij. Net 50 jaar , “ U heeft  longkanker stadium  IV  “ heb ik haar  net verteld. Haar man zit er verslagen bij. De 2 dochters kunnen niet meer ophouden met huilen. De een doet  eindexamen. Waarom, waarom toch…

 

In Nederland gaan er veel meer vrouwen dood aan longkanker dan aan borstkanker.  Het aantal vrouwen dat hier aan overlijdt is de laatste 10 jaar verdubbeld. In het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis worden duizenden mensen elk jaar behandeld die ziek zijn geworden door het roken. 30 % van alle kanker sterfte komt door tabak.

 

Het aantal kinderen dat gaat roken, elke dag zo’n 125, neemt niet af. Het aantal kinderen dat begint op de VMBO is  10 x zo hoog als op het VWO.

Laag opgeleide mensen leven 10 jaar korter met veel meer ziekten en slechtere kwaliteit van leven ten gevolge van tabak.

(Arme mensen wórden overigens niet geholpen met goedkope tabak maar met een baan en een goede opleiding)

 

De tabaksindustrie is altijd op zoek naar vervangers: 50-66% van de rokers overlijdt immers, waarvan de helft voor het 65e. Elke dode roker moet door minimaal  2 kinderen worden vervangen. De industrie heeft miljarden om reclame te maken en om zeer succesvol te lobbyen. Jong geleerd , oud gedaan.

 

Het zijn niet alleen 20.000 doden elk jaar, er zijn ook meer dan een miljoen mensen ziek geworden door het roken. 500.000 COPD patiënten, een miljoen mensen met suikerziekte, deels door roken, 25 % van alle hart en vaatziekten: beroertes, etalage benen en blindheid door roken.  Ongewenste onvruchtbaarheid en vroeggeboorte. En om die bizarre gedachtekronkel dat een verslaving een keuze is wordt de schuld ook nog eens bij de zieken gelegd. Stigma en schaamte zijn het gevolg. Je bent ziek en dan is het ook nog eens je eigen schuld, en maakt je monddood....

 

Nicotine is razend verslavend. Tabak is door toevoegingen van suikers, ammoniak en zuurgraad verlaging met opzet verslavend gemaakt. Deadly by design. Na 3-4 weken is een kind verslaafd en is er niet of nauwelijks sprake van een vrije wil. Hoe makkelijk je kunt stoppen is deels erfelijk bepaald, maar kan zeker worden vereenvoudigd door beschikbaarheid te beperken en de prijs te verhogen, campagnes en beschikbaarheid van goede rookstop faciliteiten.

 

Wat doet het kabinet: zij schafte alle campagnes af, met als resultaat dat Nederland op kennis niveau onderaan bungelt. Om effectieve maatregelen te kunnen nemen is draagvlak in de samenleving nodig: zolang niemand iets weet, de feiten niet kent, zal dat er ook niet komen. Geen draagvlak, geen actie, behalve slappe maatregelen die nergens toe leiden, window dressing dat effectief beleid uitstelt.

De  Nix campagne gaat ook echt over Nix. Bewezen effectieve maatregelen worden niet genomen zoals accijns verhoging en het beperken van verkooppunten, de 60.000 reclame uitingen van de tabaksindustrie. De leeftijd ophogen was een voorstel van de tabaksindustrie: als uitruil tegen het  beperken van het aantal verkooppunten. Het kabinet volgde slaafs.

 

Het kabinet is het loket van het bedrijfsleven, ten koste van alles. Europa verplicht nu de vieze plaatjes op de pakjes.  Veel landen pakken door met plain packaging: geen logo meer. Marlboro is het sterkste merknaam in Nederland : zal Nederland voor plain packaging gaan? Niet waarschijnlijk: zij is volledig in de ban van de miljarden accijnzen, en de illusie van de vrije wil en merken recht... : voor een product dat vandaag nieuw  op de markt illegaal zou zijn. 

 

Uit de gelekte documenten van Philip Morris weten wij dat zij onze kinderen  replacement smokers noemt, dat zij full branding,prijs en aantal verkooppunten als belangrijkste speerpunten heeft.  En het kabinet volgt dat met veel plezier.

Gesteund door supermarkten, benzine stations  en vele andere belanghebbenden.

 

Zolang het kabinet blijft polderen met de tabaksindustrie, zij haar hartelijk ontvangt  en uitnodigt op verschillende ministeries, tegen alle juridisch bindende afspraken in zal er niets veranderen.

Zolang zij een Nationaal Preventie Programma omarmt, zonder focus of prioritering, zonder SMART doelen, liefst samen met het bedrijfsleven , zal het aantal vermijdbare zieken verder toenemen.

Zolang de Eerste Kamer zich vult met (oud) commissarisen van Philip Morris of haar lobbyisten op het hoogste niveau zal hun invloed niet tanen.

 

Wie betaalt, bepaalt.

 

http://www.stichtingrookpreventiejeugd.nl

www.tabaknee.nl

www.rookalarm.nl

 

 

 

 

 

 

 

Eigen schuld, dikke bult?  Vooroordelen en onverschilligheid door domheid: lekker makkelijk- januari 2015

 

Wanda de Kanter

 

 

Geachte Mevrouw de Kanter: “ weet dat de genodigden die avond geen enkele kennis hebben over uw onderwerp, maar wel een uitgesproken mening hebben juist over dit onderwerp “ (onderwerp: roken, kanker en lobby)

 

Recent ontstond er een heftige discussie naar aanleiding van een artikel in de Trouw november 2014  op het longkanker forum over het feit of als iemand longkanker krijgt die heeft gerookt of  dat zijn eigen verantwoordelijkheid/ keuze  is....

zo'n discussie doet pijn....

 

De feiten.

 

Longkanker is van alle kankers killer nummer 1 in Nederland: er gaan meer vrouwen dood aan longkanker dan aan borstkanker. Het aantal vrouwen met longkanker is de laatste 10 jaar verdubbeld.

Feit is dat 15 -20 % van hen nooit gerookt heeft.

Feit is ook dat van de overige 80 % , minstens de helft het roken al(lang) gestaakt heeft, vaak met veel moeite en begeleiding.  Van de mensen die dan nog over blijven zal een gedeelte alsnog stoppen. Het aantal actieve rokers op het moment van diagnose is dus relatief klein. En eerlijk gezegd, een overgroot deel van de mensen met longkanker heeft op het moment van diagnose al uitzaaaiingen. Om dan al te zeer aan te dringen op stoppen met roken is mij zelfs een brug te ver...... 

Longkanker is agressief, na 5 jaar is nog maar 15 % in leven. Het overlevingspercentage is de laatste 50 jaar niet tot nauwelijks verbeterd. Het gevolg is dat er geen actieve pressie groep is, zoals bij borstkanker (Borst kanker vereniging Nederland en Pink Ribbon).

Door het ontbreken van voldoende overlevende  actieve (ex) longkanker patienten en door het stigma is er onevenredig weing geld voor longkanker onderzoek. De longkanker vereniging moest het tot op heden met 18.000 euro doen tegenover de borstkanker vereniging met 2 miljoen euro. Nieuwsuur besteedde hier al eerder een uitzending aan: de onzichtbare kanker.

 

Roken draagt niet alleen bij aan longkanker: ook  aan 17 andere soorten kankers: van borstkanker, baarmoederhals kanker tot darmkanker. (Surgeons General Report 2014)

77% van de mensen met longkanker die gerookt hebben voelt zich schuldig, de familie vindt hen schuldig.  Ingegeven door de stupide gedachte dat een verslaving een vrije keuze is, "weloverwogen"  gemaakt op een leeftijd van 12 jaar. Het concept “vrije keuze” is  een brainwash, 50 jaar lang door de tabaksindustrie geplant. Van “  liberation sticks” tot de illusie van emancipatie als een vrouw gaat roken.

 

Verslaving, geen vrijheid

 

Roken is net zo verslavend als cocaïne en heroïne. Ratjes die verslaafd zijn geraakt, kiezen eerder voor nicotine dan voor voedsel, tot de dood er op volgt.

Op dit moment staat Amsterdam vol lichtkranten met de waarschuwing dat er dodelijke cocaine verkocht wordt. De 20.000 jaarlijkse tabaksdoden in Nederland worden niet vermeld. Want legaal.....

Dankzij miljarden marketing worden kinderen gezocht : zij heten in de geheime documenten van de tabaksindustrie de replacement smokers: 1 op de 4 rokers overlijdt immers voor het pensioen en moet vervangen worden. Een kind is binnen 4 weken verslaafd, nicotine kaapt al snel je beloningssysteem. Niets is meer even leuk zonder die sigaret, de toekomst is ver weg, 40 is al stokoud in de ogen van deze jongeren.

 

Er zijn miljoenen kinderen die voor hun achttiende gaan roken onder sociale druk,

peer group pressure, of omdat hun ouders hen op hun 13e hun eerste pakje sigaretten gaven. In een familie vol rokers en een rokende moeder in de zwangerschap is je brein al snel verhoogd nicotine gevoelig en is het vrijwel onmogelijk niet te gaan roken.

 

Laag opgeleide mensen leven gemiddeld 10 jaar korter, en dat komt vooral door roken en overgewicht. Dat pleit tegen de eigen vrije kinder keuze…en voor een sociaal culturele oorzaak.

 

De toekomst is ver weg voor een kind

 

1676: “ Omdat niet haastiglijk het oordeel over de boze daad geschiedt, daarom is het hart van de kinderen der mensen in hen vol om kwaad te doen” (omdat de “ straf” pas laat ontstaat, gaat het gedrag maar door)

 

Overgewicht , weinig vrijheid in een fatpack

 

Het is niet alleen roken, ook overgewicht komt dankzij miljarden marketing tot stand.Sportevenementen gesponsord door Coca Cola : een samenwerking met een ziektekosten verzekeraar.  Een dik kind wordt een dikke volwassene, met alle gevolgen van dien. Gepest, suikerziekte en een hoge bloeddruk. Alcohol heeft geen minimum prijs, intensieve jeugd reclame, Holland Heineken House,   op elke straathoek te krijgen, met coma zuipen en andere ziekten  tot gevolg. 

 

Kunnen we als maatschappij niet inzien dat een kind,onze toekomst , onmogelijk voor de 100% verantwoordelijk kan worden gehouden voor zijn ziekte over 20 jaar? Dat die ziekte in bovenstaande voorbeelden tot stand is gekomen onder druk van intensieve marketing, grenzeloze lobby, sociale druk, peer group pressure  en culturele factoren?

 

Laten we stoppen met het blamen en shamen van de patiënten, maar actief onze kinderen, onze toekomst gaan beschermen: door kennis middels campagnes , minimum prijs afspraken, beperken van marketing punten en het afschaffen van reclame gericht op  kinderen. Laten we de ouders een handje helpen.

Stop stigma, ken de feiten en  toon compassie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“De herinneringendoos is leeg”

Door Wanda de Kanter

 

Beertje wordt 16 jaar. Het is een belangrijke dag voor haar, omdat zij een scooter krijgt. Ze verheugt zich mateloos eindelijk die lange afstand niet meer te hoeven fietsen naar school in de stad, de plek waar ook haar vrienden wonen. Elke dag drie kwartier, door storm en regen. Haar vader komt zingend haar kamer binnen met een taart met zestien kaarsjes en een grote doos. “Lieve Beer”, zegt hij, “je cadeau staat buiten, maar ik heb nog een cadeau voor je. Het is van je moeder. Toen zij wist dat zij niet meer beter zou worden, heeft ze jou een brief geschreven en allerlei gedachten over jou verzameld en ingesproken; hoe ontzettend blij ze met je was, en wat voor iemand zijzelf was. Ik heb hier een doos voor jou met foto’s en brieven, niet alleen van haar, maar ook van vrienden van haar, die haar beschreven hebben zoals zij was. Ze wilde dat ik dit aan je zou geven wanneer je 16 jaar zou worden, zodat je voor altijd zou weten hoeveel ze van je hield.”

 

Vroeger toen ik nog kleine kinderen had en ik op congres ver weg ging, schreef ik een afscheidsbrief aan hen. Voor het geval ik neer zou storten. Zodat ze wisten dat ik van ze hield. Dat was een heel ander soort situatie natuurlijk. Maar dat moment van schrijven was verschrikkelijk. De brief legde ik een lade en ik verscheurde hem als ik weer veilig terug was. Maar stel je voor dat je een afscheidsbrief schrijft, terwijl je zeker weet dat je dood gaat. Dat is bijna niet te doen. Je doet het niet voor jezelf, maar voor je kinderen. Maar toch…

Tijdens het Multidisciplinair overleg met het supportive care team in het AVL worden regelmatig jonge moeders met kanker besproken. Vrouwen met borstkanker bijvoorbeeld, met uitzaaiingen, die al jaren met verschillende lijnen chemotherapie behandeld worden. Zij leven langer dan iemand had verwacht. Hun specialist en verpleegkundige zijn ontzettend betrokken. Het gesprek over het einde wordt vooruit geschoven. Soms probeert de hulpverlener het einde te bespreken, maar wordt het met man en macht afgehouden. De situatie wordt nijpender, de pijn neemt toe en soms is de patient delirant door de snel opgehoogde morfine of hersenmetastasen. Terwijl het hele team zich zorgen maakt, gaat het dochtertje van een patiënt in deze fase op ski kamp. Het is dan geen optie om over het einde te spreken. De ‘herinneringendoos’ blijft leeg…

Op het Leidseplein zie ik Thé Lau bij Humberto Tan aan tafel. Hij zal gaan optreden, maar eerst staat er een gesprek met zijn behandelend oncoloog op het programma. Thé Lau heeft net te horen gekregen dat zijn kanker niet meer te genezen is. “Waarom is nu juist deze oncoloog zo bijzonder”, vraagt Humberto Tan. “Omdat hij eerlijk is en me vertrouwen geeft”, antwoordt Thé. “Hij zei tegen mij: hope for the best and prepare for the worst, dat was een ontzettend helder en duidelijk advies. Ik wist wat me te doen stond.”

Volgens de definitie van palliatieve zorg hoort ook de zorg voor nabestaanden erbij. Hoe kan jij er voor zorgen dat de ‘herinneringendoos’ gevuld kan worden voor de kinderen, die te jong waren om hun eigen herinneringen op te bouwen? Is het mogelijk je patiënt op het ergste voor te bereiden en tegelijkertijd hoop te geven? Ook als zij het belangrijkste in het leven los moeten laten? Ik weet het echt niet, maar het is de moeite waard.

Beertjes 16e verjaardag was de mooiste dag van haar leven.

 

 

Column 4,  december 2014  Zelfredzaamheid in de oncologie- Wanda de Kanter, longarts AVL

 

 

“ Ik heb zoveel vragen, ik weet alleen niet welke” – personalized medicine

 

Het is een druk- bezochte avond, de focus avond in het ziekenhuis.

16 (ex) –kanker patiënten worden door een huisarts geïnterviewd. De toehoorders uit alle geledingen van het ziekenhuis zitten achter de groep en mogen alleen luisteren.         Het thema is zelfredzaamheid, hét thema van nu. De gespreksleider vraagt of iemand tijdens de diagnostische-, behandel-of nabehandelings-fase iets gemist heeft.     

 

Buitenland

 

Als er iets duidelijk wordt is het dat, hoe hoog opgeleid iemand ook is (als je niet werkzaam in de zorg bent) , de intrede in de oncologische wereld is, alsof je in een vreemd land bent beland. Een land waar je de taal niet spreekt en waar je de juiste telefoonnummers en e-mail adressen niet kent.                                              Na het slecht nieuws gesprek staan je hoofd en hart in brand. Het kan lang duren voordat je weer de “oude“ bent en alles onder controle hebt. Als je het voorlichtingscentrum binnenloopt voel je dat je heel veel zou willen weten, maar je weet bij god niet wat.

 

Shared decision making

 

Hoe kan je zelfredzaam zijn als je de juiste kennis over de behandelopties niet goed op de website kunt terugvinden. Wie helpt je een weloverwogen beslissing te nemen over de behandeling. Je kan statistiek misschien wel begrijpen, maar wat zegt dat over jouw persoonlijke kansen. Hoe kan je zorgen dat het verwijzende ziekenhuis sneller de biopten op stuurt , zodat je niet weken in spanning zit of jij die bijzondere mutatie hebt. Hoe kan je je arts bereiken als hij op congres is? Hoe kan je een goed gesprek met de huisarts hebben als de brief nog niet binnen is. Shared decision making is een onderdeel van zelfredzaamheid en daar maken  bovenstaande zaken allemaal deel van uit.

 

Holistische benadering

 

Wie vraagt jou hoe jouw leven er uit ziet.  Wie loopt met jou je dag door. Wie denkt met je mee hoe het moet met de kinderen. Wie kan nadenken over de financiële consequenties, voor de korte en voor de lange termijn. Hoe lang heb je nog om dat vast te leggen. Wanneer moet je je kinderen inlichten, als ze 5 jaar zijn?  als ze 12 jaar zijn?  Hoe eerlijk moet je zijn?  Hoe regel je hun voogdij als alleenstaande ouder. Hoe kom je dagelijks in het ziekenhuis als je ver weg woont, je geen rijbewijs  noch een behulpzame buurman hebt. Wie droogt je tranen als je man je verlaten heeft na de borstamputatie en al je vrienden in Spanje wonen?

 

Kennis zorgkaart Nederland

 

Om zelfredzaam te kunnen zijn is heel veel nodig.  Naast kennis over de ziekte, de behandeling en de prognose is het soms van belang de weg naar de notaris, de bedrijfsarts, de fysiotherapeut, de gezins- psychotherapeut of de revalidatie arts te kennen. Wanneer mag je weer aan het werk, en hoeveel uur per dag is dan een goed begin. Geld kan een aantal zaken helpen oplossen. Armoede maakt het niet altijd eenvoudig ‘ in control’  te blijven.

 

Personalized medicine

 

We weten allemaal hoe belangrijk het is het gevoel te hebben dat je grip krijgt of grip houdt over je leven. Of je nu patient bent of niet.  Als werker in de gezondheidszorg is het soms onvoorstelbaar hoe weinig mensen die nooit iets met de zorg te maken hebben gehad weten over die zorg.  Het is essentieel dat we moeten weten wat we niet weten van de patient om hem zo de juiste vragen te kunnen laten stellen om het roer weer in handen te krijgen. Er zijn beslist randvoorwaarden nodig. Het moet niet van toeval afhangen wie de juiste vragen krijgt. In de loop van het proces zal deze holistische benadering  op gezette tijden herhaald moeten worden. Wat eerst Frankrijk was, wordt nu Engeland. De omgeving verandert, de patient is veranderd, vaak vermoeider, angstig om wat komen gaat, soms somber of verdrietig. Waar iemand de ziekte eerst goed aan kon, kan zij nu zelfs de kinderen niet meer voorlezen. Zo uitgeput is zij. Zij komt de deur niet meer uit, en tegelijkertijd zegt de huisarts dat zij haar  leven nu eindelijk weer eens op moet gaan pakken. Ook in de fase dat de ziekte is genezen , is  het belangrijk om te weten wie haar kan helpen iets aan haar  stemming of conditie te doen. Waar kan zij lotgenoten vinden. Als je weet wat je te wachten staat, als je weet wat anderen heeft geholpen, kan je als  patient kiezen wat je  nodig hebt om de macht over het stuur niet te verliezen. Zorg op maat, personalized medicine, dient in de oncologische zorg te worden verankerd om zelfredzaamheid te vergroten. Zonder aannames, wees nieuwsgierig en proactief.